Polecamy:   Katowice   Woj. Śląskie   Stolica Górnego Śląska deutsch | english | česky | ślőnský | schläsch
Wrocław Dolny Śląsk

Wiadomości
Artykuły
O Wrocławiu
Śląsk,DolnyiGórny
Dolnoślązacy
Poezja
Artykuły
Galerie
Plan miasta
Imprezy
Forum
Ciekawe strony
Euro 2012
Nasza akcja
Reklama


Liść dębu
- to zapomniany wśród wrocławian symbol Śląska, którego Wrocław jest stolicą...
czytaj więcej




Z ŻYCIA WROCŁAWIA
Śląska Alma Mater - Uniwersytet WrocławskiChcąc powiedzieć kilka słów o najważniejszej wrocławskiej uczelni i instytucji, której Śląsk tak wiele zawdzięcza, należy cofnąć się pół tysiąclecia wstecz, do roku 1505. Wtedy to król Czech i Węgier Władysław II Jagiellończyk wydał przywilej, na mocy którego we Wrocławiu powstać miał czterowydziałowy uniwersytet. Przygotowano miejsce pod budynek uczelni oraz opłacono procedury dotyczące papieskiej zgody na fundację.

Fot.
Historia Uniwersytetu Wrocławskiego

Niestety na przeszkodzie stanęli profesorowie uniwersytetu Jagiellońskiego, którzy obawiali się odpływu śląskich studentów z Karkowa. Papież Juliusz II przychylił się do ich prośby (do której dodano z resztą pewną sumę pieniędzy) i w stolicy Śląska uniwersytet nie powstał.
Do pomysłu tego wrócono w XVII wieku. W 1638 roku przemycono do Wrocławia dwóch jezuitów, których obecność w mieście nie była mile widziana przez protestancką Radę Miejską. Zakonników umieszczono w kościele św. Macieja (Gimnazjalnym przy ulicy Szewskiej). Zaczęli oni prowadzić działalność edukacyjną. Poziom ich nauczania był tak wysoki, że na zajęcia uczęszczali nie tylko katolicy, ale i ewangelicy. W 1659 roku cesarz Leopold I, widząc jak wielką popularnością cieszą się nauki jezuitów, pozwolił użytkować dla celów kształcenia zamek cesarski (wcześniej piastowski) w lewobrzeżnym Wrocławiu. Od 1670 roku zamek był już własnością zakonu, a cesarz zezwolił również na wzniesienie kolegium szkoły oraz świątyni. W roku 1689 położono kamień węgielny pod budowę kościoła, który stanął na miejscu zamku (w tym celu zburzono jego wschodnią część).W tym czasie poziom nauczania we wrocławskim kolegium dorównywał uniwersyteckiemu, nic więc dziwnego, że rektor - Friedrich Wolff von Lüdinghausen dążył do stworzenia wyższej uczelni we Wrocławiu, co niestety spotkało się z oporem ze strony Miejskiej Rady.
Jednak determinacja rektora, wstawienie się biskupa wrocławskiego Franciszka Ludwika von Neuburga, a także poparcie jezuitów ze strony Habsburgów pozwoliły na złożenie oficjalnego wniosku w Wiedniu w 1695 roku odnośnie fundacji szkoły. Zarówno skomplikowana sytuacja wyznaniowa Wrocławia, jak i wojna z Turcją spowolniły proces powstania uczelni.
Wreszcie 21 października 1702 roku cesarz Leopold I wydał przywilej fundacyjny - Złotą Bullę (Aurea bulla fundationis Universitatis Wratislaviensis), a 15 listopada – w dniu imienin monarchy- naukę rozpoczęło 200 studentów. Pierwszym rektorem dwuwydziałowej uczelni został Jakub Mibes. Przez pierwszy okres działalności uczelni studenci teologii i filozofii kształcili się w salach zamkowych. Nowy gmach zaczęto budować w roku 1728, ale w 1741 roku przerwano prace ze względu na wkroczenie do Śląska wojsk Fryderyka Wielkiego. Zabudowania uniwersyteckie zamieniono w stajnie i lazaret. W czasach fryderycjańskich poziom uczelni znacznie się obniżył, co było również spowodowane kasatą w 1772 roku zakonu jezuitów. Gmach Uniwersytetu Wrocławskiego nigdy nie został ukończony – nie zrealizowano kilkunastu osi okiennych w kierunku wschodnim oraz dwóch wież.
W 1811 roku podjęto decyzję o przeniesieniu zagrożonego zamknięciem ewangelickiego uniwersytetu z Frankfurtu nad Odrą (Viadriny) do Wrocławia i połączenia go z istniejącą tu placówką, co potwierdził król Fryderyk Wilhelm III (od 1911 roku uczelnia nosiła miano Śląskiego Uniwersytetu im. Fryderyka Wilhelma). Dzięki temu powstał państwowy uniwersytet z pięcioma wydziałami: teologii protestanckiej, teologii katolickiej, medycyny, prawa i filozofii W wieku XIX Uniwersytet Wrocławski osiągnął bardzo wysoki poziom edukacji i badań naukowych, czemu sprzyjały licznie budowane gmachy, laboratoria, Ogród Botaniczny, kliniki. Do grona wykładowców zaliczali się wybitni uczeni znani na całym świecie. Bardzo wysoko ceniono wrocławską medycynę (największym specjalistą w tej dziedzinie był prof. Jan Mikulicz- Radecki), a także, za sprawą prof. Juliusa Cohna, nauki przyrodnicze. Warto wspomnieć również, że uczelnia była znaczącym ośrodkiem slawistyki, głównie dzięki Towarzystwu Literacko-Słowiańskiemu, z którym związani byli profesorowie Jan Ewangelista Purkynĕ, Wojciech Cybulski, Władysław Nehring.
Nieodłącznym elementem życia Uniwersytetu były też korporacje studenckie (Burszenszafty) zrzeszające studentów pochodzących z tych samych regionów. Do najbardziej znanych należały korporacje Raczeks, Silesia, Borussia, Winfriedia. Pamiątką po burszenszaftach jest fontanna Szermierza, szpadę bowiem uznawano za jeden z atrybutów studenta.
W latach 30. XX wieku Uniwersytet podlegał silnym wpływom władzy hitlerowskiej, która dyskryminowała wykładowców i studentów pochodzenia żydowskiego i ograniczała ich liczbę na uczelni. Podobnym restrykcjom podlegali Polacy. Przez pewien czas jednak prowadzono dla nich potajemne wykłady.
Rok 1945 przyniósł śląskiej Alma Mater niewyobrażalne spustoszenie. Gmach główny został silnie uszkodzony (ucierpiało m. in. Oratorium Marianum i Wieża Matematyczna). Największą stratę przyniósł pożar, który wybuchł w nocy z 9. na 10. maja w kościele św. Anny na Wyspie Piaskowej. Był w nim zgromadzony bezcenny księgozbiór Biblioteki Uniwersyteckiej. Spłonął w całości.
15 listopada 1945 działalność rozpoczęła uczelnia Uniwersytet i Politechnika Wrocławska. Rektorem został prof. Stanisław Kulczyński. W początkowym okresie trzeba było skupić swoje wysiłki na odbudowie zniszczonych budynków i zabezpieczeniu materiałów naukowych. Po wojnie Uniwersytet podlegał indoktrynacji partii komunistycznej, czemu sprzeciwiała się wielokrotnie społeczność akademicka w latach 1956, 1968, 1981 i 1989. Dziś Uniwersytet Wrocławski kształci na 10 wydziałach blisko 40 tys. studentów rocznie.


Budynki Uniwersytetu Wrocławskiego


1. Kompleks Leopoldyński

Kościół
Kościół budowano w latach 1689 – 1734 w stylu barokowym. Jego projekt zapewne stworzył jezuita Teodor Moretti, a zmiany wprowadzili Mateusz Biener i Jan Jerzy Knoll. Wewnątrz świątyni można podziwiać bogaty wystrój malarski i rzeźbiarski. Freski wykonał Jan Michał Rottmayer. Inne elementy wystroju są dziełem Krzysztofa Tauscha, Jana Jakuba Krumpferta i Franciszka Józefa Mangoldta.

Gmach Główny
Gmach Główny Uniwersytetu nie został nigdy dokończony, nie została zatem zachowana planowana symetria założenia. Nie zrealizowano dwóch wież (w tym jednej wysokiej Wieży Dzwonów zaznaczającej środek budowli), kilkunastu osi okiennych w kierunku wschodnim oraz dekoracyjnego szczytu od południa. Mimo to budynek zaskakuje swoją monumentalnością i bogactwem. Fasada od strony Odry ma długość 171 m. W Wieży Matematycznej ulokowane niegdyś było obserwatorium astronomiczne.
Na przedłużeniu ulicy Kuźniczej dostrzec można Bramę Cesarską zamykającą Trakt Cesarski (prowadzący do ul. Świdnickiej). Jest to jedyna brama miejska Wrocławia zachowana do naszych czasów.
Gmach zaprojektował prawdopodobnie Dominik Martinelli (projekt dostosował do warunków śląskich Krzysztof Tausch). Prace rzeźbiarskie wykonali Albrecht Siegwitz oraz Franciszek Józef Mangoldt. Freski są dziełem Jana Krzysztofa Handkego i Feliksa Antoniego Scfefflera.
Wejście do Uniwersytetu prowadzi przez bogate, złocone drzwi z orłami habsburskimi. Nad drzwiami wznosi się balkon, na balustradzie którego stoją rzeźby czterech cnót kardynalnych – Sprawiedliwości, Męstwa, Roztropności i Umiarkowania. Figury są dziełem Albrechta Siegwitza.
Najcenniejszymi elementami budynku są westybul i schody cesarskie, Oratorium Marianum (Sala Muzyczna), Aula Leopoldina, gabinet Rektora oraz Apteka. W westybulu można podziwiać portal zwieńczony figurą Ateny oraz liczne malowidła z przedstawieniami symboli Cesarstwa Habsburskiego oraz księstw śląskich.

Aula Leopoldina
Aula Leopoldina uznawana jest za najcenniejsze wnętrze barokowe w kraju. Rzeczywiście jest ono niezwykle bogate. Rzeźby i malarstwo prezentują chwałę Boga, Habsburgów i Zakonu Jezuitów. Uwieczniono też tu dobroczyńców Uniwersytetu oraz wielkich uczonych minionych epok. Wnętrze dzieli się na trzy części. W strefie podium znajduje się grupa rzeźbiarska wielbiąca majestat cesarza Leopolda I - fundatora uczelni - siedzącego na tronie z wieńcem laurowym na głowie w towarzystwie alegorii namysłu i pracowitości. Pod tronem, jakoby strącone w przepaść, widnieją figury przedstawiające waśń i głupotę. Po obu stronach podium dostrzec można posągi Józefa I i Karola IV – synów cesarza Leopolda - również dobroczyńców szkoły.
W części audytorium znajdują się stalle profesorskie i ławy studenckie. Na sklepieniu przedstawiono apoteozę Bożej Mądrości. Na portretach widnieją podobizny dobroczyńców wrocławskiej Alma Mater, m. in. Rektora Franciszka Wentzla, papieża Urbana VIII, króla Fryderyka II, kuratora Karola Hoyma.
W części emporowej malowidła wyobrażają Silesię – symbol ziemi śląskiej - w stroju książęcym. Po jej bokach znajdują się Viadrus - bóg Odry oraz Wratislavia – personifikacja stolicy Śląska. Na balustradzie empory umieszczono popiersie hrabiego Jana Antoniego Schaffgotscha – najważniejszego urzędnika cesarskiego w Śląsku. Aula Leopoldina jest miejscem uroczystości akademickich oraz licznych koncertów i wydarzeń naukowych i kulturalnych.

Oratorium Marianum
Oratorium Marianum zostało silnie zniszczone podczas II wojny światowej. Kilkadziesiąt lat trzeba było czekać na jego otwarcie. Zniszczone freski były dziełem Handkego. W części wschodniej można podziwiać organy Adama Horacego Caspariniego – jedyny zachowany w Śląsku instrument tego mistrza.
Początkowo pomieszczenie to miało charakter sakralny. W 1741 roku, po wkroczeniu do Śląska wojsk pruskich Oratorium zamieniono w lazaret, magazyn i stajnie. Zaginął wówczas piękny, srebrny ołtarz. W 1811 roku pomieszczenie przeznaczono na Salę Muzyczną. O wysokiej randze Uniwersytetu w dziedzinie muzyki świadczą znani artyści występujący w Auli Leopoldińskiej i Oratorium Marianum:

Johannes Brahms
Edward Grieg
Apolinary Kątski
Karol Lipiński
Ferenc Liszt
Niccolo Paganini
Artur Rubinstein
Henryk Wieniawski

Warto wspomnieć o silnych związkach Johannesa Brahmsa z Uniwersytetem. Brahms we Wrocławiu bywał często i miał wielu przyjaciół wśród elity miasta. Występował w ramach koncertów symfonicznych Wrocławskiego Stowarzyszenia Orkiestralnego, a także koncertów kameralnych w Sali Muzycznej. 14.03.1979 przyznano kompozytorowi tytuł doktora honoris causa Uniwersytetu Wrocławskiego. Jako dowód wdzięczności Johannes Brahms skomponował dla wrocławskiej Alma Mater Uwerturę Akademicką, w ostatnich taktach której rozbrzmiewają podniosłe, uroczyste dźwięki pieśni Gaudeamus Igitur.

Konwikt św. Józefa
Konwikt powstał z myślą o najuboższych studentach i pełnił rolę internatu z kaplicą, salą teatralną, pracownią, salą chórzystów i jadalnią. Z czasem jednak do konwiktu przyjmowano przede wszystkim szlachetnie urodzonych uczniów. W tym budynku mieszkał w czasach studiów prawniczych Joseph Freiherr von Eichendorff, co z resztą odnotował w swoich pamiętnikach. Konwikt św. Józefa był również miejscem sławnej odezwy profesora Heinricha Steffensa, który namawiał brać studencką do wystąpienia przeciwko Napoleonowi. Na wykłady przychodziła tu również Edyta Stein.
Dziś budynek jest siedzibą Collegium Anthropologicum oraz Muzeum Człowieka.

Szermierz
Od strony placu Uniwersyteckiego, przy Bramie Cesarskiej, stoi odsłonięta w 1904 roku secesyjna fontanna Szermierza. Wykonał ją Hugo Lederer, który podobno, gdy przyjechał na studia do śląskiej metropolii dał namówić się przez kolegów na grę w karty i przegrał wszystko, co miał, także ubranie. Ostatnią rzeczą była szpada – znak studenta - o którą artysta już nie grał, bo jej utrata byłaby plamą na honorze nie do zmazania. Ku przestrodze przyszłym pokoleniom burszów Lederer przedstawił nagiego szermierza dzierżącego szpadę.

W okolicy Leopoldiny na uwagę zasługują też:
- dawny pałac miejski hrabiego von Hornesa – radcy Kamery Cesarskiej, dziś budynek Dziekanatu Wydziału Nauk Historycznych i Pedagogicznych (ul. Szewska 48),
- dawna siedziba Piastów brzesko – legnickich (później klasztor Urszulanek i stare Prezydium Policji) Instytut Filologii Klasycznej i Instytut Historyczny (ul. Szewska 49),
- dawny budynek Towarzystwa Wzajemnej Pomocy Pracowników Handlu – dziś Instytut Kulturoznawstwa, Katedry Etnologii i Antropologii Kulturowej oraz Archiwum Uniwersyteckie (ul. Szewska 50/51). Na dziedzińcu budynku można zobaczyć klasycystyczny relief przedstawiający tańczące panny. Według legendy niegrzeczne córki nie usłuchały matki i chciały wyjść na tańce w Wielki Piątek. Matka zamknęła je więc w pokoju. Sprytne dziewczęta wpadły na pomysł, aby wyjść przez okno. Gdy znalazły się na gzymsie zawiał wiatr i wszystkie skamieniały.
- Siedziba Instytutu Historii Sztuki i Zakład Muzykologii (ul. Szewska 36) znajdująca się na miejscu dawnej rezydencji Piastów opolskich,
- Budynki przy pl. Biskupa Nankera (dawny plac Rycerski).


2. Wydział Filologiczny – Dawny klasztor Norbertanów

Budynek swymi korzeniami sięga wieku XIII, gdy książę Henryk II Pobożny sprowadził do Wrocławia franciszkanów z Pragi i ofiarował im teren nad Odrą na obszarze książęcym. W 1530 ich miejsce zajęli Norbertanie, którzy musieli opuścić klasztor na Ołbinie (zburzony z resztą w 1529 na polecenie Rady Miejskiej). Budynek był przebudowany w 1611 roku oraz w 1682, gdy otrzymał dzisiejszy kształt.
W 1811 roku klasztor przeznaczono na siedzibę Wyższego Sądu Krajowego. W 1911 od ul. Grodzkiej dobudowano neobarokowy budynek (dziś znany pod nazwą Rospondówki - na cześć wybitnego wrocławskiego polonisty Stanisława Rosponda). Po odbudowie przekazano budynki Uniwersytetowi. Dziś swoją siedzibę tu mają Wydział Filologiczny (Instytut Filologii Polskiej i Instytut Filologii Germańskiej). Na uwagę zasługuje czytelnia im. prof. Władysława Nehringa (dawny refektarz) ze wspaniałą dekoracją sztukatorską pochodzącą z XVII wieku.


3. Biblioteka Na Piasku

Na Wyspie Piaskowej w dawnym klasztorze augustianów znajdują się zbiory specjalne Biblioteki Uniwersyteckiej. W XII wieku Piotr Włostowic – wojewoda śląski - ofiarował kanonikom regularnym św. Augustyna Wyspę Piaskową. Zakonnicy wybudowali kościół NMP oraz klasztor. Budynek klasztorny został przebudowany w XVII wieku. Od 1811 ( po sekularyzacji ) jest on siedzibą Biblioteki Uniwersyteckiej. Bezcenne zbiory gromadzone przez wieki zostały zniszczone kilka dni po zakończeniu II wojny światowej. Dzisiejszy zbiór pochodzi z bibliotek Wrocławia i Śląska i przedstawia sobą największą kolekcję starodruków i średniowiecznych manuskryptów w kraju. Cennymi obiektami są rękopisy i autografy osób zasłużonych dla Śląska oraz muzykalia (np. rękopis Beethovena i pierwodruki Mozarta). Dla Śląska istotnym jest również Gabinet Śląsko-Łużycki , gdzie gromadzi się druki, książki, dokumenty, czasopisma, fotografie związane z dziejami krainy oraz prowadzi badania dotyczące historii, kultury i tradycji tej ziemi.


4. Ogród Botaniczny i Muzeum Przyrodnicze

Ogród Botaniczny założono w 1811 roku w miejscu, gdzie Odra opływała od północy Ostrów Tumski. Dziś jedyną pamiątką po dawnym korycie jest staw na terenie Ogrodu. Już na początku działalności zbudowano szklarnie. W czasie, gdy dyrektorem był prof. Heinrich Göppert powstały działy dendrologiczny i paleontologiczny. Podczas II wojny światowej ogród był silnie uszkodzony. Odbudowę rozpoczęto w 1948 roku i z czasem urządzano nowe obszary i budynki. Dzisiaj Ogród Botaniczny zajmuje 7 ha. Można tu podziwiać 8000 gatunków roślin, w tym rośliny tropikalne i subtropikalne, szklarniowe, błotne oraz sukulenty. W zachodniej części znajduje się dział systematyki roślin z popiersiem Karola Lineusza z 1871 roku. Ciekawostką jest także 20 skamieniałych pni drzew z okresu permu i karbonu. Na uwagę zasługują też arboretum z kolekcją drzew rodzimych, północnoamerykańskich, wschodnioazjatyckich i kaukaskich, a także alpinarium, do którego należy model przekroju wałbrzyskiego złoża węglowego. Wyeksponowano na nim odciski roślin reliktowych, które brały udział w tworzeniu pokładów węgla. W niedalekiej przyszłości placówka wzbogaci się o nowy budynek palmiarni, gdzie będzie można zobaczyć nie tylko tropikalne rośliny, ale także zwierzęta.
Z Ogrodem związane jest Muzeum Przyrodnicze zbudowane w 1904 roku, gdzie umieszczono zbiory dawnego muzeum zoologicznego(założone w 1814 roku), botanicznego (założone w 1854 roku przez prof. Heinricha Göpperta jako pierwsze w Niemczech)oraz herbarium. Muzeum posiada bogatą kolekcję szkieletów zwierząt (w tym układ kostny płetwala błękitnego). Przedstawione też są owady, świat roślin i zwierząt.


5. Dawne Kliniki Uniwersyteckie

Pod koniec XIX stulecia na terenach Ogrodu Maxa nad Odrą powstał kompleks klinik Uniwersytetu. Z kliniką chirurgii związany był z profesor Jan Mikulicz – Radecki, który ma ogromy wkład w rozwój medycyny, a zwłaszcza współczesnej chirurgii (zwracał uwagę na eliminowanie bakterii, sterylizację narzędzi, używanie rękawiczek i masek). Przebudowany w 1897 roku blok operacyjny w tym budynku był wówczas największym i najnowocześniejszym w Europie. Po II wojnie światowej w tym budynku pracował Wiktor Bross – inna sława medycyny. Wykonał on m. in. zabieg usunięcia całego płuca, zaatakowanego nowotworem, operację na otwartym sercu, transplantację nerki i sztucznych zastawek serca.
W kompleksie znajduje się też klinika dermatologiczna (zbudowana w 1892 roku), którą kierował znany dermatolog Albert Neisser – odkrywca gonokoków wywołujących rzeżączkę.
W skład zabudowy uniwersyteckiej wchodzą także budynki kliniki ginekologiczno-położniczej, dawnego Instytutu Patologii, kliniki kardiologicznej i inne.


6. Obserwatorium Astronomiczne w Parku Szczytnickim

Obserwatorium Uniwersyteckie zostało założone w 1791 roku i mieściło się w Wieży Matematycznej Gmachu Głównego. Astronomią we Wrocławiu kierowały takie znane osobistości, jak Paln Heinrich Ludwig von Boguslawski, który w 1835 roku odkrył kometę, czy Johann Galle - odkrywca Neptuna (1846). Obserwatorium w Parku Szczytnickim zbudowano w latach 30. XX wieku.
W kopule obserwatorium znajduje się 203-mm refraktor Clarka – Respolda. Instytut zgromadził liczne prace z zakresu astronomii – książki i czasopisma (najstarsze sięgają XVII wieku) oraz zegary astronomiczne pokazujące czas gwiazdowy.



Zobacz fotografie Uniwersytetu

Nie każda uczelnia może się poszczycić tak barwną i bogatą historią oraz tak wielką liczbą znakomitych osób, które były z nią związane.


Wybitni naukowcy związani z Wrocławiem


Wrocławscy laureaci nagrody Nobla (urodzeni we Wrocławiu lub pracownicy Uniwersytetu i innych instytucji):

Theodor Mommsen (literatura – historia starożytna 1902)
Philipp von Lenard (fizyka –zjawisko fotoelektryczne, 1905)
Eduard Buchner (chemia- fermentacja, 1907)
Paul Ehrlich (medycyna – immunologia, 1908)
Gerhart Hauptmann (literatura – dramat i proza, 1912)
Fritz Haber (chemia – synteza amoniaku, 1918)
Friedrich Bergius (chemia – paliwo syntetyczne, 1931)
Otto Stern (fizyka –moment magnetyczny, 1943)
Max Born (fizyka - mechanika kwantowa, 1954)
Reinhard Selten (ekonomia – teoria gier przemysłowych, 1994)


Inni uznani naukowcy związani z Wrocławiem (nie tylko związani z Uniwersytetem):

Alois Alzheimer, psychiatra
Leopold Auerbach, lekarz
Wiktor Bross, chirurg
Julius Bruck, stomatolog
Ferdinand Cohn, bakteriolog
Julius Cohnheim, patolog
Adolf Engler, botanik
Abraham Fraenkel, matematyk
Eugen Goldstein, fizyk
Johann Gottfried Gallen, astronom
Heinrich Graetz, historyk
Felix Hausdorff, systematyk
Ludwik Hirszfeld, mikrobiolog
Gustav Robert Kirchhoff, fizyk
Robert Koch, bakteriolog
Marek Krajewski, pisarz
Leopold Kronecker, matematyk
Ernst Kummer, matematyk
Otto Lummer, fizyk
Tadeusz Mikulski, filolog
Jan Mikulicz- Radecki, chirurg
Rudolph Minkowski, astrofizyk
Jan Miodek, filolog
Władysław Nehring, filolog
Albert Neisser, drmatolog
Richard Pfeifer, bakteriolog
Ernst Pringsheim, fizyk
Nathanael Pringsheim, botanik
Jan Ewangelista Purkynĕ, fizjolog
Wilhelm Roux, embriolog
Julius von Sachs, botanik
Franz Eugen Simon, fizyk
Edyta Stein, filozof
Hugo Steinhaus, matematyk
Alfred Stock, chemik
Ludwig Traube, patolog


Warto zwiedzić budynki uniwersyteckie – część z nich jest dostępna w godzinach prowadzenia zajęć

W gmachu Głównym oprócz bogatego wystroju wnętrz, Oratorium Marianum i Auli Leopoldyńskiej można zwiedzić Muzeum Uniwersytetu Wrocławskiego, gdzie pokazano m. in. barokowe berła rektorskie, a także wejść na Wieżę Matematyczną, z której widać panoramę Wrocławia.
www.muzeum.uni.wroc.pl/muzeum/info/info.htm

Ogród Botaniczny
www.biol.uni.wroc.pl/obuwr

Muzeum Przyrodnicze
www.muzeum-przyrodnicze.uni.wroc.pl

Muzeum Człowieka
antropologia.eurino.com/0/0/166

Muzeum Geologiczne im. Henryka Teisseyre’a oraz Muzeum Mineralogiczne
www.ing.uni.wroc.pl





Tomasz Sielicki
Cztery początki - Dokumenty fundacyjne Uniwersytetu Wrocławskiego - Pod redakcją Rościsława Żerelika Zabytki i Muzea Uniwersytetu Wrocławskiego, Łukasz Krzywka Leopoldina Uniwersytet Wrocławski, Beata Lejmann Kościół Uniwersytecki Najświętszego Imienia Jezus, Elżbieta Kotkowska, Monika Raczyńka-Sędzikowska
© SlaskiWroclaw.pl 2007-2019 | O portalu | Redakcja | Promocja | Reklama
   Góra   Wstecz