| ||||||||||||||||||||
|
|
Dolny|
Pod Ratuszem Wrocławskim
Chociaż smukła ratuszowa wieża Nad głowami wznosi się naszymi, Możesz nam nawet nie dowierzać, Nie słyszysz kwadransa, ani godziny. Bo w tym miejscu czas inaczej płynie. Nawet po zmierzchu tutaj jest dzień. Zamów kufel; może starczy na godzinę! Potem weź drugi- nie krępuj się! Pośrodku świata - na Wrocławskim Rynku Stoi ten Ratusz - misterny, szlachetny. A pod nim królowa jest wszystkich szynków - Piwnica Świdnicka - skarb nasz niepojęty. Słońce się nawet wstydzi tutaj patrzeć. Bursz ze swą sakwą tu nie przyjdzie pewnie, Za to z radością prawdziwi mieszczanie Wypiją piwo, aż gęba bursza zblednie. Radujmy się zatem- mieszczanie najdrożsi, Że pod naszym Rynkiem takie miejsce jest. I dajmy upust swojej wesołości - Kto nie zna Piwnicy, ten zginie wnet! |
|
Przestroga bywalca Piwnicy Świdnickiej Kufel jeden, kufel drugi, Trzeci kufel cię nie zgubi. Potem czwarty, piąty nawet, Nic ci złego się nie stanie. Lecz gdy szósty już na stole, Mnie posłuchaj, to się dowiesz: Bacz, byś nie przedobrzył zbytnio, Bo zdradliwe jest to piwo. Rynek kręci się dokoła. Słabnie, ciąży twoja głowa. Krawężniki za wysoko. Mrużysz prawe, lewe oko. Nie dowierzasz- daję słowo. Patrzysz- cóż to? Cóż to znowu?! Tramwaj? Tramwaj na Kuźniczej? Niech ci będzie miłe życie! Ponad pięć piw nie pij więcej, Bo cię znajdą rano w rzece, W Odrze, Ślęzie lub Widawie I nie będziesz pił już wcale! |
|
Na świętego Jana
Święto wielkie, dzień wspaniały - Dzień radości, dumy, chwały. Dziś się cieszy całe miasto; Dziś mieszczanie już nie zasną. Cały dzień i wieczór cały, Całą noc dziś przegadamy, Siedząc w ławie nad kufelkiem W tej Piwnicy naszej przedniej. Biały Baran - to nie piwo - Oby nam się nie skończyło! To nie piwo, tylko skarb Mieszczańskiego gardła wart. Zatem pijmy za nasz Wrocław! Janie, z nieba łaską obdarz Prezydenta, Radę Miejską Aby im nie było ciężko! |
|
W Sali Rajców
Chodźmy moi przyjaciele Tam, gdzie już przez wieków wiele Rajcy, kupcy, rzemieślnicy Zamawiali po szklanicy. Najwyborniejszego piwa! I tak wieczór się zaczyna. Pod Ratuszem jest piwnica, Która musi wręcz zachwycać. Skarbiec to nie byle jaki - Płynne złoto i przysmaki. Śląskie jadło cudne, smaczne Jeść natychmiast każdy zacznie. Jedzmy zatem Wrocławianie! Na talerzu nie zostanie Nawet okruch maciupeńki. Kufel bierz do swojej ręki! Wznieś swą dłoń aż pod sklepienie; Stuknij ze swym przyjacielem, Aby szkło zabrzmiało gromem! Diabła nawet tym przegonię. Niech więc toast zacznę skromnie. Wszyscy z was powtórzą po mnie. Za naszego Prezydenta! Łaska Boża niepojęta. Niech mu świeci, niech mu sprzyja Niech nam Miasto się rozwija! Za biskupa Maryjana, By Katedra ukochana Blaskiem swym nieogarnionym Oświetlała wszystkie strony! Za Rektora, Profesorów, Całe naukowe grono! Wreszcie za Leopoldinę - Alma Mater niech nam żyje! Zdrowie również Miejskiej Rady, By nie miała żadnej wady! Zdrowie naszych tramwajarzy! Każdy z nich niech dziś pokaże, Jak po szynach mkną tramwaje. Żaden tramwaj niech nie staje! Niech drużyna Śląska Wrocław Będzie zawsze silna, mocna - Niech za trzy celuje ręka. Niech po złoto zawsze sięga! Cały kraj nasz - Śląsk najdroższy Niechaj w aurze tkwi radości. I za Wrocław- nasze miasto Toast wznoszę mówiąc jasno: Vivat! Vivat Wratislavia! Swą potęgę niech objawia Śląskie miasto najwspanialsze - Niechaj światłość swą pokaże! |
|
Birbant we Wrocławiu
(limeryk) Pod Ratuszem we Wrocławiu bełkoce znów Birbant, bo wypił Białego Barana w bród. Chłop się uśmiecha, na boki się kiwa, W prawicy swej ledwie dzierży kwartę piwa, Zaraz go w łeb trafi żoniny but. |
|
Dziesiątka
Z Biskupina tak ruszyła Ta dziesiątka, ładna, miła, Że nadążyć nikt nie zdoła, Taka jej przypadła rola. Pędzi tramwaj na Leśnicę Coraz prędzej, coraz szybciej. Koło Zoo, Iglicy, Hali Coraz szybciej, coraz dalej. Dźwięcznym dzwonkiem śmiało dzwoni Przeganiając samochody. Na zakrętach wyje, zgrzyta, Trzaska, stuka na zwrotnicach. Mija już owalne rondo. Drogę ciągle ma wygodną. Przez Szczytnicką, przez Zatumie, Ulicami gładko sunie. Przez most Odrę przeskoczyła I już Pocztę Główną mija. Zaraz fosa i liceum, W którym uczniów zawsze wielu. Potem Krzysztof, Zamek, Szpital, Tramwaj lwy na placu wita, Po czym wjeżdża na Legnicką, Aby pędzić środkiem szybko. Bunkier i zajezdnię starą, Gdzie pomaga się tramwajom, Cmentarz, parki, most na Ślęzie Tramwaj mija coraz prędzej. A gdy minął już Glinianki, Rzadsze stały się przystanki, Więc przyspiesza motorniczy, By być zaraz na Leśnicy. Tam gdzieś stadion, tam gdzieś Expo. Tramwaj jedzie bardzo prędko Przez Złotniki, Stabłowice, Jeszcze tylko most na rzece. Wreszcie dotarł aż do pętli. Lecz gdy wszyscy zeń wysiedli, Tramwaj krótko odpoczywał. Pędzi już do Biskupina! |
|
Biały Baran
Biały Baran - to jest to! Za nasz Wrocław, za nasz Śląsk Z chęcią wezmę łyk Barana, Bo w Piwnicy nie wypada W inny sposób spędzać czas. Niechaj biorą przykład z nas Wszyscy, co Śląsk w sercu mają. Niech się tutaj spotykają. Tutaj - pod Ratuszem starym Pełnym dumy, pełnym chwały Przez stulecia Biały Baran Mieszczan od rozterek zbawiał. Biały Baran dopomoże Temu, kto jest pełen schorzeń. Komu smutno na tym świecie, Niech Barana prędko bierze! Biały Baran - trunek świetny - Sądzą nasze tak kobiety. Wrocławianki się nie mylą - Każda chce być dla nas miłą. Biały Baran - ja to mówię - Pachnie i smakuje cudnie. Zatem na dół często zbiegam I zamawiam kufel piwa. Wznosząc kufel ponad głowę Wszystkim takie słowa powiem: Poznać można śląską duszę Przy Baranie pod Ratuszem! |
Fot. SXC
Autor wierszy: Tomasz Sielicki